Op zondag naar school

Naar de kerk gaan ze lang niet allemaal, maar naar Kliederkerk - dat is een heel ander verhaal. Kinderen in Eerbeek (en hun ouders) maken spelenderwijs kennis met de Bijbel.

Op zondag naar school

Al vroeg zijn zo’n tien leerkrachten en vrijwilligers op zondagmorgen naar school gegaan, de christelijke basisschool ‘De Triangel’ in Eerbeek. In diverse lokalen staan knutselmaterialen klaar, een klaslokaal is zo omgebouwd dat er een viering gehouden kan worden.

Vandaag vindt hier Kliederkerk plaats. Voor veel kinderen en ouders die binnenkomen, is de school bekend terrein. Ook mensen die nooit naar de kerk gaan, komen deze zondag naar de school. Zoals Inge Rutten: “Ik ben niet kerkelijk, maar mijn dochter gaat er heel graag heen!”

Vertrouwen

Veel mensen hebben een volle en drukke week achter de rug, weet Marti Koster. Zij is predikant van de protestantse gemeente Eerbeek en is als pionier van start gegaan met Kliederkerk. “Zondag is een familiedag, bij Kliederkerk zijn ze samen bezig met knutselen naar aanleiding van een bijbelverhaal.”

Na een half uur knutselen gaan de (groot)ouders, ooms en tantes naar het lokaal van de viering. De (groot)ouders omringen de kinderen, veelal in de leeftijd van groep 1-4. De Kliederkerkkaars wordt aangestoken met de woorden: “God is erbij.” Er wordt gebeden voor de jarige Lucas, voor cavia’s en zieke mensen.
In de schatkist zit een boot van Playmobil. De kinderen hangen aan de lippen van Marti Koster als ze horen dat Jezus slaapt, terwijl de storm losbarst. “Elke storm gaat een keer over, als je maar blijft vertrouwen.”

Helemaal nat

Dieuwke Bouwhuis laat vandaag haar dochtertje Sofie (4 maanden) dopen tijdens de Kliederkerk. Ze is wel eens bij een doopdienst in de Kruiskerk geweest, maar die vond ze “stijfjes”. Omdat ze altijd helpt bij de Kliederkerk, heeft ze gevraagd of haar dochtertje daar gedoopt mocht worden. “De betekenis van de doop verandert immers niet door een andere locatie.”Marti Koster legt aan de kinderen uit wat dopen is. “Met de doop zeggen we dat het kindje ook een kindje van God is.” Sofie wordt gedoopt in de naam van de Vader (“dat is God”), de Zoon (“dat is Jezus”) en de Heilige Geest (“degene die ons bij elkaar heeft gebracht”). “God zegt: ‘Ik houd van jou. Jij bent mijn kind. Wat fijn dat je er bent!’” Een kind roept verschrikt uit: “Nou is ze helemaal nat.” Er wordt gebeden en gezongen, ook krijgen de doopouders een cadeau. Daarna mogen de kinderen hun handje in de schaal met water leggen en op het hoofdje van Sofie plaatsen. Samen zeggen ze: “Sofie, wat fijn dat jij er bent!”
“Mooi om te zien hoe Sofie wordt opgenomen door de kinderen”, vindt Dieuwke. “Dit zijn van die momenten tijdens de Kliederkerk dat je merkt: God is erbij.”

Marti sluit de viering af met een ritueel: iedereen komt onder een enorme parachute staan en krijgt de zegen mee. En dan … is het tijd om te smikkelen en smullen. En dat valt samen met het moment waarop de gemeente in de Kruiskerk gaat koffiedrinken. Opeens schuiven er vijftig kinderen en vijftig volwassenen extra aan tafel. Iedereen is blij en verrast.

Steun

De kinderen blijken zelf de grote promotors van Kliederkerk. Op de basisschool leren ze liedjes die hier ook gezongen worden. Thuis vragen ze: “Over drie weken is het Kliederkerk, gaan wij ook?” Zo’n 60 procent van de ouders die naar Kliederkerk komen, is lid van de Kruiskerk, maar bezoekt nooit een reguliere dienst. Vaak zaten er op zondag in de kindernevendienst maar twee tot zes kinderen. “Als de kinderen niet naar de kerk komen, moet de kerk naar de kinderen”, is nu het motto van Marti Koster. “Je moet het idee loslaten dat je de Kruiskerk weer vol wilt krijgen. Met Kliederkerk willen we de religieuze laag in kinderen en hun ouders (opnieuw) aanraken. En we hopen dat ze er steun uit kunnen halen op momenten dat ze daar behoefte aan hebben.”